NIE TYLKO TAIKA WAITITI. KINO MAORYSÓW
W ramach sekcji wyświetlimy:
- „Próba wiary„
- „Muru„
- „Ngati”
- „Ka Whawhai Tonu”
Taika Waititi stał się najbardziej rozpoznawalnym na świecie maoryskim twórcą, ale kino rdzennych mieszkańców Aotearoa ma znacznie dłuższą historię, własny język i własne sposoby opowiadania. Sekcja „Nie tylko Taika Waititi. Kino Maorysów” przypomina, że jest to kinematografia wyrastająca z pamięci wspólnoty, doświadczenia kolonizacji, walki o ziemię i prawa do przedstawiania własnej historii z własnej perspektywy.
Punktem wyjścia jest „Ngāti” Barry’ego Barclaya, pierwszy pełnometrażowy film fabularny napisany i wyreżyserowany przez Maorysa. Osadzona pod koniec lat czterdziestych historia niewielkiej społeczności łączy opowieść o umierającym chłopcu, odkrywaniu własnych korzeni oraz walce o utrzymanie lokalnego zakładu pracy. Barclay pokazuje wspólnotę nie jako egzotyczny temat, lecz jako żywy organizm, którego siłą są pamięć, wzajemna odpowiedzialność i więź z miejscem.
Pozostałe filmy mierzą się z przemocą kolonialną i jej konsekwencjami. „Ka Whawhai Tonu” rekonstruuje oblężenie Ōrākau z 1864 roku, oddając głos Maorysom walczącym przeciwko siłom kolonialnym o ziemię i suwerenność. W „Próbie wiary” Lee Tamahoriego europejski kaznodzieja trafia do Nowej Zelandii lat trzydziestych XIX wieku i zostaje wciągnięty w konflikt, który podważa jego wyobrażenia o religii, pokoju i cywilizacji.
Najbardziej współczesne „Muru” Tearepy Kahiego powraca do policyjnych nalotów na społeczność Tūhoe z 2007 roku. Film nie próbuje ich odtwarzać dokumentalnie. Jest raczej odpowiedzią na państwową przemoc i opowieścią o człowieku zmuszonym wybierać między mundurem a własnym ludem.
Maoryscy reżyserzy pytają, kto ma prawo opowiadać ich historię? I odpowiadają jednoznacznie – ci, którzy przez pokolenia byli z niej wymazywani.
