KINO RETOROMAŃSKIE. NAJMNIEJSZY JĘZYK EUROPY

Czy język, którym posługuje się zaledwie ułamek mieszkańców Europy, może stać się bohaterem filmowego cyklu? Zdecydowanie! Retoromański (romansz) to czwarty język narodowy Szwajcarii, używany przez zaledwie około 0,5% mieszkańców, głównie w kantonie Gryzonia. Wywodzący się z łaciny i uznany za język narodowy już w 1938 roku, pozostaje jednym z najmniejszych i najbardziej zagrożonych języków Europy.

Kino retoromańskie jest zjawiskiem wyjątkowym. Powstaje z dala od wielkich ośrodków produkcyjnych i nie próbuje konkurować rozmachem z komercyjnym kinem. Jego siłą są opowieści głęboko zakorzenione w alpejskim krajobrazie, lokalnej historii i codzienności mieszkańców Gryzonii. To kino, które z niezwykłą czułością opowiada o pamięci, rodzinie, miłości, przemijaniu i poszukiwaniu własnego miejsca między tradycją a współczesnością.

 W prezentowanej sekcji znalazły się trzy filmy ukazujące różne oblicza tej niezwykłej kinematografii. „La Rusna Pearsa” Dina Simonetta przenosi widzów do odizolowanej alpejskiej doliny, gdzie chrześcijaństwo ściera się z dawnymi wierzeniami. „Marmorera” Markusa Fischera to hipnotyzujący thriller psychologiczny inspirowany prawdziwą historią alpejskiej wioski, która w latach 50. została zatopiona pod wodami sztucznego jeziora. Z kolei „Amur senza fin” Christopha Schauba to pełna ciepłego humoru historia długoletniego małżeństwa, które po latach wspólnego życia odkrywa, że na miłość, bliskość i nowe początki nigdy nie jest za późno.

To filmy różne gatunkowo, ale łączy je jedno – wszystkie pokazują, że nawet najmniejszy język Europy potrafi opowiadać historie o największych ludzkich emocjach.